Saturday, October 17, 2026

 हा पाऊस नवा होता

पाहिलेत किती मी जरी , हा पाऊस नवा होता 
प्रत्येक थेंब सांगून गेला, तू जवळी हवा होता ।।
हा पाऊस नवा होता 

मोजलेच नाही मी, मोहून गेले किती वेळा 
मी भिजले होऊन राधा, तू माझा सखा होता ।। 

हा पाऊस नवा होता 



मी मजला कळू लागले, पावसाचे थेंब जसे 
मी झाले आसंमत, तू माझा थवा होता ।।

हा पाऊस नवा होता 

मी बोलावले तुला, जवळी माझ्या 
ती माझी स्पंदने, तुला वाटले पारवा होता ।।

हा पाऊस नवा होता 

येण्याने तुझ्या सुखाचे सूर गवसले 
तिहाई गाठलेला तो दुःखाचा मारवा होता ।।

हा पाऊस नवा होता 

ये माझ्याकडे, विरघळून जा माझ्यात 
नुसताच अपुल्यात अजूनही , धुंद गारवा होता ।।

हा पाऊस नवा होता 
पाहिलेत किती मी जरी , हा पाऊस नवा होता 
प्रत्येक थेंब सांगून गेला, तू जवळी हवा होता ।।

Monday, July 27, 2026

उरलो फक्त श्वासांपुरता

उरलो फक्त श्वासांपुरता


उरलो फक्त श्वासांपुरता, 

ओरबाडले प्राणही त्यांनी 

कोरडे तर पटतेच, 

जाळले हिरवे रानही त्यांनी 


मज दिसे सारे रोज मावळणारे, 

विझवला आमच्या हक्काचा चांदही त्यांनी 


किती दिवसांची भूक माझी, 

थांबवली अन्नदानाची रांगही त्यांनी 


भास पुन्हा पुन्हा झालेत तेच 

हवेत मिळवली नशेसाठी भांगही त्यांनी 


एकदाच नव्हता दिला प्रतिसाद 

बंद केला देणे मग मानही त्यांनी 


मीपणाचे इथे बाजार रोज भरतात 

दोन पैश्यासाठी झुकवली मानही त्यांनी 


अमित जहागीरदार 

जुलै २०२६


गंधच  यावा आत्म्यातून

डोळ्यात बघ माझ्या
अश्रुंचे न गीत तिथे
होणार न वाफ त्यांची
अश्रूंची न रित तिथे

जगावे गुणगुणावे गाणे
कधी जुने कधी नवे
शद्ब सच्चे हवे
सूर जुळून येती जसे

अपयशाची ना भीती तिथे
पायात काटे किती टोचले
नेहमीच कुणापेक्षा कमी असते
वाटते जरी आपण किती सोसले

यश मिळाले तर बघावे वरती
आहे अजून नवे क्षितिज बाकी
गाठले हे जे नसे थोडके
जरी मागे थोडी चीज बाकी

मनाचे पुरवावे न लाड
कधी कधी कठोर व्हावे
आपुलेच बापुडे मन ते
कधी न ते मुजोर व्हावे

मनाला नको विश्राम
तन जरा थकले  जरी
गंधच  यावा आत्म्यातून
मागे शरीर उरे जरी

अमित जहागीरदार
२२ जून २०२०


अहंकार

अहंकार

काही बोथट काही धारदार शब्द
कागदाची नाजूक आवरण तोडून
 पेनातल्या शाई कडून  रंग उधार घेऊन
आलेत नाचत कागदावर

आवडले कुणाला तर कुणी नाकं  मुरडली
काही त्यातली लाजलीत

पण काही गेलीत  रुसून

....... ........
कोरड्या घश्याला भावनेच्या सागरात बुडवून
पहाटेच्या दवांकडून  आर्दता चोरून
सूर्यास्ताकडून केशरी रंग घेऊन
गवतांकडून गर्द  हिरवा
आकाशाचा निळानिळा
रात्रीचा काळा 

सगळे सगळे पहिले करून
शब्द पुन्हा हसले नाहीत
तसे बापडे पुन्हा फुलले नाहीत

उदास होऊन मी त्या कागदांच्या नाव केल्यात
आणि पाण्यात टाकल्या
अन त्यांच्या कडे पाहत  राहिलो
भुरभुरणाऱ्या वाऱ्यावर वाहत गेल्या त्या नावा
आणि मी पावसाची गाणी गुणगुणत राहिलो 

 ......... .........

शद्बाचा रुसवा तसा महाग पडला
पेनाच्या आणि कागदाच्या किमती पेक्षा

अलगद मी एक सुरुवात केली ..
वाक्य लिहिलं कि
तुह्मी आहेत म्हणून मी आहे

पेनातून शाई वाहू लागली
कागदाने शब्दांचे स्वागत केले
चेहऱ्यावरच्या प्रश्नांना वाचून शब्द एवढेच म्हणाले

अरे एखाद वाक्याची सुरुवात तरी "मी" ला सोडून कर ....
तू, तुम्ही
आपण आम्ही
बर  असत ...

इतकं मी ला काय कुरवाळतो  ??


- अमित जहागीरदार
२ जून २०१५ २३:५५

उरते रे अशीच

उरते रे अशीच 


मंद श्वास झालेत दीर्घ 

ओठांचे दिलेस अर्ध्य 

स्वर्गाची घेतली चव 

वाटले न जीवन व्यर्थ 


का इतका राकट तू 

उष्ण श्वासांचे सावट तू 

भीनतो नसानसात तू 

कधी न रिता घट तू 


किती पूजावे तुला 

किती द्यावे तुला 

देऊनही सारे काही 

असतेच हवे तुला 


भूक ना वाटे ही तनाची 

मज कळे व्यथा मनाची 

मी हवी तुला पुन्हा 

मागणी कणकणाची 


मी ही झुरते रे अशीच 

मी ही फुलते रे अशीच 

वाटते विरुन जावे 

तरी उरते रे अशीच 


- अमित जहागीरदार 

 १ सप्टें २०२३

 पुणे 

मी राधेचा कान्हा

मी राधेचा कान्हा

भास हे झाले पुन्हा डोळ्यांचा तो काय गुन्हा 
दिसली तू पुन्हा अशी जागला आवेश जुना ।।

पाहुनी मी वाट तुझी 
घेऊनी अंगी लाट तुझी'
मावळू न दे आता 
धुंद मंद रात  तुझी 
बहराला चाफ्याने मनातला  कोपरा सुना ।।

त्या जन्मांचे पूण्य माझे 
नसेन ते नगण्य तसे 
म्हणुनी भेटले सुख 
मी जाहलो धन्य असे 
नको जन्म सात, असो मी राधेचा कान्हा ||

अमित जहागीरदार 
पुणे, १९ मे २०२५

काय घेतले कवेत

काय घेऊन आलो


काय घेऊन आलो

काय घेतले कवेत आहे 

जगण्याचा छंद निराळा 

काय इथल्या हवेत आहे 


जुन्या हिशेबाच्या किती फाडल्या इथे वह्या 

स्वतःला मी विसरलो किती बदलल्या तऱ्हा 

काय सांगू विधात्याला 

काय त्याचे गूढ बेत आहे 


मागती इथे सगळे जन्म जन्मांची नाती 

शेवटी असे तरी का मूठ त्यांची रिती 

निवांत क्षण तोच आता 

लाकडांची सेज आहे 


अमित जहागीरदार 

पुणे 

१७ जून २०२५

Saturday, March 14, 2026

सूर्य नवा पुन्हा उगवेल

सूर्य नवा पुन्हा उगवेल

मोडलो नाही इतका 
की काळजातली वीज विझेल
कोवळे नाही मन तसे 
की एका मलय मारुताने झिजेल 

आसमंतात ध्रुव तारा 
ढळेल का तो जरासा
पण रात्र ती वादळाची 
काही क्षणात सरेल 

संधिकाळी कधी कधी
जागे निरसता मनी अशी
पण हवा विश्वास हा 
सूर्य नवा पुन्हा उगवेल

अमित जहागिरदार 
पूणे 
१४ मार्च २०२६

Sunday, October 12, 2025

हा पाऊस नवा होता


पाहिलेत किती मी जरी , हा पाऊस नवा होता 

प्रत्येक थेंब सांगून गेला, तू जवळी हवा होता ।।


मोजलेच नाही मी, मोहून गेले किती वेळा 

मी भिजले होऊन राधा, तू माझा सखा होता ।।


मी मजला कळू लागले, पावसाचे थेंब जसे 

मी झाले आसंमत, तू माझा थवा होता ।।


मी बोलावले तुला, जवळी माझ्या 

ती माझी स्पंदने, तुला वाटले पारवा होता ।।


येण्याने तुझ्या सुखाचे सूर गवसले 

तिहाई गाठलेला तो दुःखाचा मारवा होता ।।


ये माझ्याकडे, विरघळून जा माझ्यात 

नुसताच अपुल्यात अजूनही , धुंद गारवा होता ।।


अमित जहागीरदार 

९ जून २०२०

(लॉक डाउन )

Monday, September 15, 2025

निराळा पाऊस

पाऊस हा निराळा होता 


बरसत आला असा पाऊस हा निराळा होता 

भिजलो चिंब तुझ्यात आठवणींचा उजाळा होता


कुठला थेंब शमवी वणवा मनातला

न समजण्या तू का इतका भोळा होता ?


तरंगती मनात स्वच्छंद ढग भावनांचे 

तू निळ्या आभाळासम मोकळा होता !!


मला वेध अंगणी पारिजात बहरण्याचे 

येण्याने तुझ्या नवा मोगरा फुलला होता 


आलेत कितिदा वसंत फेर धरूनी

अंकुर मनातला तेवढाच कोवळा होता


अमित जहागीरदार 

पुणे 

१५ सप्टें २०२५

Thursday, January 2, 2025

मज द्यावे कुणी आकाश आणुनी हाती

पंखांचे रंग फुलावे सूर जुळत जाती

मी अचेतन असतो

दूर तुझ्याविना

मनी विचार येई

झंकारती वीणा

चातकाची तहान थोडी चांद थिजतो आकाशी


या देहाचे देणे लावतो

कळते मग मी का जगतो

भास होती तुझेच सारे

गंधात तुझ्या वाहतो

व्यापले मन काळोखाने पेटती जिवाच्या लाख वाती

मज द्यावे कुणी आकाश आणुनी हाती


— अमित जहागीरदार

२ जाने २०२५

पुणे

Monday, January 23, 2023

अपूर्ण वर्तुळ

अपूर्ण वर्तुळ 


कोण? कुठला ? नाव काय ? कोणते कुळ ?

फिरतोय दिशा दाही पूर्ण करण्यास वर्तुळ ।।


मोजले कुठे कधी डोळ्यातले पाणी 

कळली नाही काय व्यथा न कहाणी 

हसणे ओठावर तर दुःख खोल अन गूढ ।।


भोगले ते भासे आकाश 

आनंदाचा कुठे असे वास ?

हिशेब "तो" करे पण हाती असे आसूड ।।


उमेद जगण्याची शोधून थकलो आता 

हात जोडले अन टेकवितो माथा

शांत कर वादळ हे ! शोध खरे मूळ  


मातीचा म्हणे जपतो धर्म 

मातीचं जाणे सारे कर्म 

मातीत मिळण्या का जन्मलो ? काय जडले खूळ 

फिरतोय दिशा दाही पूर्ण करण्यास वर्तुळ ।।


अमित जहागीरदार 

१९ जानेवारी २०२३


Saturday, December 24, 2022

हसलीस तू 

की  मी फुलतो 

दिसलीस तू 

की मी जगतो 

वेड तुझे 

अजूनही तसेच 

तुझ्यावाचून मनी 

काही नसेच 

भेटलीस तू 

की  माझा मी असतो 


सांगण्या तुला 

काय करावे 

चंद्र तारे नको 

हात धरावे 

ऐकलेस तू 

नाव तुझे 

ते श्वास 

मी घेतो 

बोलतो थोडे खरे 

पण मनातून बोलतो 


- अमित जहागीरदार 

  ११ Dec २०२०

प्राण गुरू श्वास गुरू

प्राण गुरू श्वास गुरू
आहेस माझा ध्यास गुरू
येवोत कितीही संकटे
पाठीशी आहे 
हा विश्वास गुरू

मनात नाही किंतु
पटतो किती तू
असो मनी तुझा विचार
वा न तुला चिंतु

क्षणाचा नाही विलंब
घेऊन मला संग
करण्या निवारण
एखादी शंका 
वा नवा मनाचा ढंग

होते जे मनात सगळे
क्षणात विरून गेले
चरणी तुझ्या टेकले
घेऊन मनातली
रावणाची दहा शकले

दिलास आधार
नेणार तू  पार 
स्वप्न माझे
होणार साकार

जन्म मरणाचे फेरे
जगाचे नियम न्यारे
न शिरो मनात
अहं चे वारे

दे मजला आशीर्वाद असा
न सुटो गुरू नाद तुझा

अमित जहागीरदार
२३ जुलै २०२०

पेटणारे रान

पेटणारे रान

भावनांचा मी भुकेला, भावनांचे तू दान दे
मागणे मोठे न अमुचे नभाहून लहान दे ।।

वेगळा असा माझ्या मागण्याचा ओघ आहे
देणार का नाहीस ? ओठांना माझ्या तुझे कान दे ।।


विचार नुसता देण्याचा तुला खूप देऊन जाईन
पुन्हा मागण्याची मला नवी अशी तहान दे ।।


मागतांना -देतांना समजणे होत राहील
मलाच तू मागावे एवढाच मजला मान दे  ।।

शमेल का भूक आपुली हा प्रश्न नको
संपल्यावर मागेन हि तृप्त होण्याचे भान दे ।।

रोज येऊन तुझ्याकडे मागतो मी जीवना !!
शांत होईल माझ्याकडून असे पेटणारे रान दे ।।


-अमित जहागीरदार
 ३० एप्रिल २०१९

हे भास माझे

हे भास माझे कि हात तुझे
येऊनी हातात देती साथ कुठे

मी छेडितो गाणे नवे
अन पाहुनी नभी थवे
वाहणाऱ्या पाखरांना रात कुठे

असतोच ना तो तिमिर
असतोच ना नदीस तीर
पण वाहणाऱ्या मनासारखे नाद कुठे

मी व्यक्त होत जातो
मी व्यस्त होत जातो
तुझ्यात विलीन होईल ती जात कुठे ?

अमित जहागीरदार
३१ मार्च २०२०
(कॉवीड lockdown )

एका प्रेमाची कथा

एका प्रेमाची कथा 

भाग्य हे आमुचे की
दिसलात तुम्ही
नुसत्याच दिसल्या कुठे ?
आम्हाला फसल्यात तुम्ही

वाटले नव्हते हे
झालेत कसे सोप्पे
गवसले कसे आम्हास
हे सौंदर्याचे कप्पे

काय सांगावे रूपाचे तुमच्या
आकाशी कीर्तीच्या ध्वजाचे खांब आहे
कॉलेजात १०० मुले
तुम्ही यायच्या म्हणून ५०० ची रांग आहे

पण आमचे काय असे कर्तृत्व 
की ही खाण सौंदर्याची नशिबी आली
पामरच आम्ही !
तुम्हास पाहणे सोहळा
तुम्ही पाहणे दिवाळी झाली

काय बघितले माझ्यात ?
प्रिये पुसतो आज ऐटीत
इतक्या वर्षाच्या संसारानंतर
नव्या जोशात
तुझ्या माझ्या "साठीत "

प्राणसख्या, मजला होते माहित
कित्येक होते मागे
कोण होता धूमकेतू कोण भुंगा
यायचे वाटेत रोखण्या नजर
कधी विनाकारण मागे पिंगा

नुसते बघून अर्धे गारद
कुणी पहिल्याच नजरेत म्हणे बस झाले
येईना बोलण्यास पुढे
विचारायचे तर ना कुणाचे धाडस झाले

तूच सख्या तो होता
नुसताच नव्हता बघत
बोललास मनातलं अन
मन गेलास माझे जिंकत

अशी आपुली निराळी
रसभरीत कथा आहे
आज हि विचारतात ना तुला सगळे
कित्येकांची हीच व्यथा आहे

प्रेम करण्यात मजा आहे
पण ते सांगण जमलं  पाहिजे
उत्तर नाही जरी आलं तर
नव्या बागेत मन रमल पाहिजे

सापडतच एखादं  फुल
नव्या गंधाचं नव्या रंगाचं
पाखरू होऊन मनसोक्त उडावं
मिळणार नक्की फुल आपल्या ढंगाचं


अमित जहागीरदार
९ एप्रिल २०२०
(लॉक डाउन मधले पराक्रम)

शब्दांचा गुंता

शब्दांचा गुंता 

शब्द त्याने चोरले
राहिले मागे भावनांचे जाळे
तो न सुटे गुंता सहज
अर्थ - दाट/क्लिष्ट /गहिरे ।।


आजवर कळलेच नाही
लिहायचे काय होते मला
उद्रेक उरले मागे
शब्द वाटती कोते मला
त्याने चोरले शद्ब तेवढे
जे असती कागदावर काळे ।।
तो न सुटे गुंता सहज
अर्थ - दाट/क्लिष्ट /गहिरे ।।

मागणे एवढेच माझे
वापरा शब्द जपूनी
वार त्यांचे होतील
म्हणतील तुम्हास खुनी
बंध तुटती जन्मभराचे वा
क्षणात खुलती ताळे ।।
तो न सुटे गुंता सहज
अर्थ - दाट/क्लिष्ट /गहिरे ।।

- अमित जहागीरदार
  १८ जुलै २०१६
  पुणे 

कपाळीचा टिळा

कपाळीचा टिळा 

दुःख हे नाही की तू आहेस जवळी
तुला न माझ्या वेदनांची काळजी ।।

दूर कुठे वेशीवरच्या आर्त किंकाळ्या
शमवितो त्या पहिले अन करतो सलगी ।।

मला नव्हते ठाऊक तुझ्यात एक झरा आहे
दोन थेम्ब मलाही दे मी जन्मांची कोरडी ।।

आग माझ्यातही होती मी पेटले होतेच ना
तुझ्यासाठी जळायचे होते पण लागली वाळवी ।।

तू कुरतडून टाकले तरी मला चालेल
पायातली धूळ होईल पण लाव एकदा कपाळी ।।

-अमित जहागीरदार
२७ मे २०१९
पुणे 

शोधतो स्वतःला अजून


आलो कसा इथे याचे भान नाही 

न फुलताच गळेल ते मी रान नाही 


श्वास घेतले किती मोजले कित्येकदा 

सोडले निःश्वास न सदा-न-कदा 

संकटांना भिडलो डोळ्यात अश्रूंची खाण नाही ।


बघितले जे दिसले, मागितले जे भावले 

म्हटले जे कळले, चाखले जे वाढले 

पाचांना  समजावून घेतले सगळे इथे (तब्येतीस ) छान नाही ?


मी कोण, जाणार कोठे ? 

मी कसा होणार कुठे ?

याच वेडात गुंतणार हे ध्यान नाही ?


दिसता प्रकाश माझा होता 

रातीचा काळा माझा होता 

शोधतो स्वतःला, अजून हेही ज्ञान नाही !


- अमित जहागीरदार 

  ३० मे २०२१

  ००:२०