आपण सारे अर्जुन

आपण सारे अर्जून

भार होतो चुकांचा
अंग आता जीर्ण झालय
आयुष्य बाकी समसमान जरी
जगणं मात्र पूर्ण झालय

देहाचे लाड करता करता
मनाचा होत आलाय चोथा
ऐकले त्याचे कित्येकदा
त्याची अपूली भलतीच गाथा

सांभाळता यांना मलाच
माझा यावा थकवा
अंधार दाटावा भोवताली
अन् मीच मिटवावा दिवा

वाटले मीच माझ्या वाटेत
काटे पेरले होते
पाहायचे स्वप्न जगण्याचे पण
वेध थडग्याचे लागले होते

श्वासांचा ईतका तिटकारा
नव्हता कधी आला मला
त्यांनीच का आजवरी
जगवला मला ??

प्रश्न झाले भोवताली
बाजार भरवला प्राण अर्पून
कृष्ण सोबती नसणारे
आपण सारे अर्जुन

-अमित जहागीरदार
६ मार्च २०१५
चेन्नै-पूणे फ्लाईट (३६,००० फूट)

Title Credit - व पु

वादळ

वादळात मी उभी एकटी
आधार मला माझाच नाही
तू दिसतोस उभा समोर
प्रश्न घेवून काही ||

मी दिल्याघेतल्याचे मोजलेच कुठे
फुललाच नाहिस तू
मन तुझे कोमेजलेच कुठे
घेवून आलास न विसरता हिशेबाची वही ||

ते दोन श्वास हरवलेले माझे
ओठातले गाणे
स्वरहिन अन् विरलेले माझे
हाती माझ्या फक्त वीण राही ||

का असा तू कोरडा भिजतो
गाठ जन्माची अन्
पहील्या मिठीत थिजतो
खुणावतात तुला फक्त दिशा दाही ||

यश मिळो तुला तुझे भाग्यातले
आकांक्षा पुर्ण अन्
चिंतेन की व्हावो तुझे भले
हेच स्वप्न मन माझे पाही ||

अमित जहागीरदार
३ एप्रिल २०१५

रडणे

आज रडावेसे वाटते पण
अश्रूंची साथ नाही
चालायचा मार्ग आयुष्याचा पण
हाती कुणाचाच हात नाही ||

मी तुझ्या जवळ आहे
हा नुसताच आवाज सोबतीला
मी पूसले देखील नाही
"येतेस ?" असे तिला
ती हो म्हणाली की नाही
हा प्रश्न मनातून जात नाही ||

घोंगावत आले तेव्हा
शपथांचे वारे
साक्षीला होतो चंद्र
अन् नभातले तारे
लपला चंद्र कोठे आता
अमावस्येची आज रात नाही ||

मी माझे म्हटले त्याला
जे नव्हते माझे कधी
वाटते आज का जडली ही
आपले पणाची व्याधी
जो तो अपुल्या दुनियेत
स्थान मला त्या जगात नाही ||

मी गेल्यावरही उगवतील
उद्याच क्षितीजावर दिवस नवे
वाटते गाळावीत माझ्यासाठी
कुणी फक्त दोन आसवे
कुणी थांबावे क्षणभर मजसाठी
ऐवढेही मी मागत नाही ||
आज रडावेसे वाटते पण
अश्रूंची साथ नाही ||

खोल मनात

मी असाच राहतो मुक्त
वादळाने वेढलेला
शांत असतो चेहरा
मनात कलह माजलेला

चांदण्या मोजण्यास जातो
आकाशाला कवेत घेवून
निसटून जाता काही
पाणी येते डोळ्यातून
पुढल्या क्षणी असतो मेरूवरी चढलेला

मलाच मी बघत बसतो
वाटते आता हसु येईल
हसवतो मी सर्वांना
दुःख त्याचे उडून जाईल
रंग असतो मैफलीत माझाच मग उरलेला

अरूणोदयाच्या किरणांनी
उमगते जीवनाचे कोडे
त्याच संध्येला उगाच
वाटे आयुष्य कोरडे
अन् धुंद त्या रात्रीला चंद्र असतो भेटलेला

फुलांच्या बागेत मजला
राख दिसते चहुकडे
वाळक्या पारिजाताचा
गंध धरणीवर पडे
जगण्यावरचा पण विश्वास कधी न ढळलेला

- अमित जहागीरदार
१७ जानेवारी २००५
पूणे

तशी असावी अपुली प्रीती

जेष्ठाच्या उन्हाने व्याकूळ होवूनी
सरींसाठी आतुरलेली माती
मुग्ध होते गंधाने
तशी असावी अपूली प्रीती ||

पारिजात तो पहाट फुलवी
रोज नवी ती कोमल कांती
जाणूनी तो कोमेजतो
न घ्यावा तो हातावरती
तशी असावी अपुली प्रीती ||

मी तुला पूसावे
तू मला पूसावे
अश्रू येतीलही डोळ्यात कधी
कारण त्याचे न आपण असावे
हात हातातूनी न सूटो
येवोत संकटे किती
तशी असावी अपुली प्रीती ||

मिटेन मी डोळे जेव्हा
आसु न तुझ्या लोचनी यावा
समाधान अपुल्या सोबतीचे
क्षण एकही न जो वाटे विसरावा
एकरुप व्हावे असे
नसावी एकांताची भीती
तशी असावी अपुली प्रीती ||

अमित जहागीरदार
२८ मार्च २०१५
प्रगती एक्सप्रेस

मॉर्डन

हल्ली कविता सुचत नाहीत
शब्दांना अर्थ महाग झालेत
भावनांचे आधुनिकीकरण
आणि विचारांचे प्रभाग झालेत

कुणाला सकारात्मक हवा असतो
आशयाचा द्रूष्टीकोन
कुणाला शब्दांचा श्रुंगार हवा
कुणा भावनांचे पूर्ण  मौन

काल मधे जगलो तर
भुतकाळाचे फोफावते
आजच्या आशांचे दान
मग तो करुन जातो रिते ||

नव्या जोमाचा नवा काळ
नुसता समोरुन खुणावतो
कवेत त्याला घेता घेता
मी पुरता दमतो ||

विसाव्याला बसलो तर
पुन्हा प्रश्न तोच पडतो
शब्दांमागे धावतांना
अर्थाचा जीव जळतो ||

नकोच ते शब्द अन् ते नियम
श्वास त्यांनाही घेवू द्या
शोधत मला आता
चेहर्यांना काही येवू द्या ||

२२ फेब्रु २०१५

प्रेम …

प्रेम …
सूर्य मावळायला लागला की
पायांनी तुझी वाट धरणं
बोललीस काहीतरी छान की
अलगद तुझा हात धरण  ।।

आपलंस चंद्राच चांदण
हलकेच मनाच माझ्या
तुझ्याकडे रांगण

तुझ्या डोळ्यात
खोल खोल गुंतण
आठवणीत तुझ्या
रात्र रात्र जागण

तुझ्या वाटेत
निपचित पडून राहण
तुझ्या हसण्यावर
मोर पिसासारखं वाहण

तुझ्या आनंदात
बेभान होऊन नाचण
आणि माझ्या दु:खाला तुझं
अश्रूंनी न्हाऊ घालण

दोन थेंब पडताच पावसाचे
तुझी आठवण येण
यालाच म्हणतात ना
कुणावर प्रेम जडण

- अमित जहागीरदार
२३ एप्रिल २०००
सांगली