फुलांची बरसात

फुलांची बरसात

वेड  आम्हा लागले तुझेच गीत गात राहणे
दिवस वाळका तसाच येतो अन काळोखाने रात जाळणे ।।

घन निळे आकाश , लाल झाली किनार
तू दिसली अन छेडली मनाची तार
अन दु:ख विरून गेल हळूच घडले घडले कात टाकणे ।।

तू प्राण होतीस श्वास सगळे चोरले
नयनांनी अपुल्या स्वप्न सुखाचे देखिले
भेटणे क्वचित घडले त्यात मिलनाची बात टाळणे  ।।

आम्ही जिरलो मातीत तिथे तुझा गंध यावा
जगणे शिकवले रंग दिला तूच नवा
जमले का प्रिये तुला डोळ्यातून फुलांची बरसात करणे ।।

- अमित जहागीरदार
  १४ जानेवारी २००५
  पुणे 

माझे हसणे, माझे जगणे ,माझे श्वास तू

माझे हसणे, माझे जगणे ,माझे श्वास तू

हसऱ्या गालावरती फुलतो वसंत ऋतू ।।
माझे हसणे, माझे जगणे ,माझे श्वास तू  ।।

अंधारात एक ज्योत तुझ्या डोळ्यांची किलबिल
तुझा सुगंध वाहताच खुलते चैतन्य हवेतील
थकलेल्या माझ्या मनाचा ध्यास तू ।।
माझे हसणे, माझे जगणे ,माझे श्वास तू  ।।

करतेस तू नाजूक चाळा, बोटात बोट अडकवतेस
डोळ्यात तरळते प्रेम पण उगाच खोटी रुसतेस
अन हलकेच उडवतेस दोन्ही तुझे बाहू  ।।
माझे हसणे, माझे जगणे ,माझे श्वास तू  ।।

तू असतेस जवळी जेव्हा चांदणे नाचते फेर धरुनी
खिन्नपणा मनाचा सगळा जातो दूर रुसुनी
मन बांधते आनंदाचा गगनी एक सेतू
माझे हसणे, माझे जगणे ,माझे श्वास तू  ।।

अमित जहागीरदार
२४ जून २००१, रात्रौ  ११.४०

प्रेम कराव बिनधास्त प्रेम

मनातल गाणं धुंद गाव गाणाऱ्यांनी

प्रेम कराव बिनधास्त! प्रेम करण्याऱ्यांनी।।

ऊन तिरप झेलण्याऱ्या गवताच्या वाटेत
किंवा एखाद्या झाडाखाली मोगऱ्याच्या बागेत

तिला समोर ठेवून नुसत बोलायचं डोळ्यांनी ।।
प्रेम कराव बिनधास्त! प्रेम करण्याऱ्यांनी।।

वाट तिची बघत झाडाखाली झुराव
दिसताच ती, अलगद वाऱ्यावरती उडाव
क्षितीज गाठाव जेव्हा बळ दिल असत स्वप्नांनी ।।

प्रेम कराव बिनधास्त! प्रेम करण्याऱ्यांनी।।

ती- तिचा चेहरा दिसतो सगळी कडे 

मन तेव्हा कस पाखरू होवून उडे 

आकाशाला गाठाव प्रेमाचे पंख लावून उडणाऱ्यांनी||

प्रेम कराव बिनधास्त! प्रेम करण्याऱ्यांनी।।

पावसाचा थेंब कळतो कुणावर प्रेम केल्यावर 

श्रावणही निरस वाटतो तिला मिठीत घेतल्यावर 

चातकाच रूप घ्यावं ढग दिसलेत कि भिजणाऱ्यांनी

 ।।

प्रेम कराव बिनधास्त! प्रेम करण्याऱ्यांनी।।

-अमित जहागीरदार 

  १८-११-२०००

   सांगली 

प्रेम केल्याच समाधान

प्रेम केल्याच समाधान

माळरान असोवा काहीही गवताच पात होवून फुलता येत
कुणावर जीव ओतून प्रेम केल्याच समाधान नक्की मिळवता येत ।।

दु:ख कशाला करतोय कि
फुल उमलल नाही
फुलण्याच तंत्र जरी
त्याला उमगल नाही

तू तर प्रेमान पेरल
नेमान दिल - खत  पाणी
त्याला उमलायच नसेल तर
तू का आणतोस डोळ्यात पाणी

सगळ सगळ करूनही ढगांना तर आपल्यावर रुसता येत

कुणावर जीव ओतून प्रेम केल्याच समाधान नक्की मिळवता येत ।।

तू प्रेम केलास मनापासून म्हणून आकाश झालास 

तीच मन हाताएवढ म्हणून का निराश झालास 

तुझ प्रेम कस तुझ्या रक्तात भिनलय 

तिच्यासाठी तुझ प्रेम श्वासात बसलाय 

म्हणून तर तिला ते एका क्षणात हवेत फेकता येत 

कुणावर जीव ओतून प्रेम केल्याच समाधान नक्की मिळवता येत ।।

तू प्रेम केलस म्हणून तुला गंध कळलेत 

आणि तुझ्याकडे पाहून फुलाचे रंग हसलेत 

आणखी एक वेड लागलाय वाऱ्याशी बोलायचं 

शेतातल्या पिकासारख लयीत डोलायचं 

आकाशातल्या चंद्राकडे बघून तुला गालात खुदकन हसता येत 

कुणावर जीव ओतून प्रेम केल्याच समाधान नक्की मिळवता येत ।।

अमित जहागीरदार 

१६-१०-२०००

सांगली 

उन्मेष

उन्मेष

वाटते  आता मला गाण्यात शब्द राहिले नाही
तू येताच समोरी मनात मी स्तब्ध राहिले नाही  ।।

स्पर्श तुझा होताच चंद्र मनी उगवला
क्षण ज्यात जगावे तोचि आज गवसला
तू श्वास झाला प्राण झाला मीच माझ्यात उरले नाही ।।

हातात तू हात घेता मी बहरते
डोळ्यात तुझ्या मी दिसता मी फुलते
नजर तुझी करून गेली जादू मी वेगळी सजले नाही ।।

घे मला मीठीत मी तरंगू लागेन
श्वास घेण्या पलिकडे जगू लागेन
भरगच्च कर पाश बाहूंचे अजून मी थकले नाही ।।

येवू दे गती स्पंदनांना धडधडणे नवे
गुंतू दे तनुत तनु अंगी गोंदणे नवे
रमले तुझ्यात इतकी मी  तसे जगले नाही ।।

ओढ जीवाला लागली आता तुझी

वाट पाहुनी थकली गीत गाता तुझी

हे तूच जमवलेस शब्द, मी काहीच रचिले नाही ।।

- अमित जहागीरदार
 ०७ - ०९ - २०१३
 पुणे

वेडे मन

मन हे माझे तुझे वेडे तुझी वाट बघते

या वेड्याला सांगू कसे 

वाटेवरती साथ बदलते ।।

त्या शपथा अन ते वचन 

दोन जीवांचे एकच मन
पण दिसता हित क्षणात वेडे हात बदलते
मन हे माझे वेडे तुझी वाट बघते ।।

तुझ्या  मनाचे आवेश निराळे
भूक किती हे कधी न कळे
जागून मिठीत तुझ्या रात जळते
मन हे माझे वेडे तुझी वाट बघते ।।



- अमित जहागीरदार

 ऑक्टोबर २०१५, पुणे 

शब्द

शब्द

सुचले काही शब्द असे सुचले
मी बोललो तेव्हा फुल होते पण काट्या सारखे रुतले ।।

न मी पहिले न मी देखिले
नुसतेच कुणाचे तरी ऐकले
परी अर्थावरी स्वैर फुलले
अन अपुलेच माझे माझ्यावरती रुसले ।।

हे आपुलेच असतात अपुले
कधी कधी खूप खेचलेले
सरळ रेषा तर कधी गोळे
पण काहींना कसे न बोलताच कळले
सुचले काही शब्द असे सुचले ।।

अमित जहागीरदार
२०-१०-२०१५
पुणे