छंद

अजूनही कसा जीवंत मी
जगण्याची एक खंत मी ।।

गेल्याने तुझ्या श्वास गेले
जगण्याचे सर्व ध्यास गेले
कोरडा तरी वाहतो का संथ मी ।।

भोवतालचा शोधतो अर्थ
माझ्यात न  दिसला  कधी स्वार्थ
वाचवतोस स्वतः ला इतका बुद्धीवंत  मी ।।

वेगळा असे मी किती वेगळा
कितीदा ओरडलो फाडूनी  गळा
आभाळ दु:खं झेलणारा पंथ मी ।।

भोगले किती ? कसे विसरू आता
शब्द रुसती कोणतेही गीत गाता
डोळ्यात पाणी अन दाटलेला कंठ मी ।।

दिलेस दु:ख तू , मी स्विकारीले
श्वासात पेरुनी सन्मानिले
घायाळ करण्याचा तुझा छंद मी ।।

- अमित जहागीरदार
  २१ ऑगस्ट  २०१३
  पुणे 

सूर

सूर

पुन्हा सूर तेच आज मी  छेदिले
पहिले तुला अन सारे गवसले ।।


तू एक वेड होते लागले मनाला
नवा अर्थ आला या जीवनाला

मन होवून पाखरू आकाशात भिरभिरले ।।


मी रोज तुझ्या आठवणीत न्हातो
क्षण असा न एक जो तुझ्यावीण जातो

अन रात्रीने चांदणे स्मृतींचे बरसवले ।।


तो हात तुझा हातात घेवूनी
वाटे जावे दूर दूर देशी

तू संगे तर पावलात जग संपले
पहिले तुला अन सारे गवसले ।।

हाक

हाक…

शब्द गोठले कंठात, हाक ना मी मारली होती
तू मागे वळून पहिले अन मिठी माझी खुली होती ।।


मी जगलोच कुठे जेवढे जगायाचे होते
मी फ़ुललोच कुठे जेवढे फुलायचे होते
स्पर्शाने तुझ्या आत्ता कळी एक फुलली होती ।।


तो पूल  नदीवरचा तो सागरी किनारा
गंध तुझा घेवूनी वाहणारा वारा
जागवलेल्या रात्रीची चांदणी एक उरली होती ।।


यावे तू स्वप्नात अन दिवस माझा शुभ्र व्हावा
मरगळलेल्या मनावरी चैतन्याचा अभ्र व्हावा
कहाणी सारी माझी भोवती तुझ्या गुंफलेली होती  ।।


का व्हावे असे? हातातले हात सोडणे
वचन सात जन्माचे अन अर्ध्यात साथ सोडणे
आयुष्याच्या वजाबाकीची का गणिते मांडली होती ।।


मी शोधले तुझ्यात अर्थ माझ्या जीवनाचे
मी गाडले कितीतरी प्रश्न माझ्या मनाचे
धावलो मागे पण तू वळणावर पुढल्या वळली होती ।।


-अमित जहागीरदार
 पुणे
 १४ सप्टेंबर २०१३

 

प्रेम …

प्रेम …
सूर्य मावळायला लागला की
पायांनी तुझी वाट धरणं
बोललीस काहीतरी छान की
अलगद तुझा हात धारण ।।

आपलंस चंद्राच चांदण
हलकेच मनाच माझ्या
तुझ्याकडे रांगण

तुझ्या डोळ्यात
खोल खोल गुंतण
आठवणीत तुझ्या
रात्र रात्र जागण

तुझ्या वाटेत
निपचित पडून राहण
तुझ्या हसण्या वर
मोर पिसासारखं वाहण

तुझ्या आनंदात
बेभान होऊन नाचण
आणि माझ्या दु:खाला तुझं
अश्रूंनी न्हाऊ घालण

दोन थेंब पडताच पावसाचे
तुझी आठवण येण
यालाच म्हणतात ना
कुणावर प्रेम जडण

- अमित जहागीरदार
२३ एप्रिल २०००
सांगली

विरह….

विरह….

आठवतो का तो रस्ता तुला
ज्यावरून आपण चालायचो
हातात हात घेवून
तास न तास
तो आहे तसाच काळाशार
पण घेतोय वाळक्या गवताचे श्वास
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

आठवतो का तो चंद्र तुला
आपण पाहायचो
जागवून पूर्ण रात
बसायचो त्या चांदण्यात न्हात
तो आजकाल उगवत नाही
किंवा लपून बसतो ढगात
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

आठवत का ते झाड गुलमोहराचं
तू आणि मी भेटल्यावर हमखास फुलणारं
आता नुसतं जाणवतेय
त्याच हिरवेपण
त्याला आजकाल आठवत नाही
काय असत फ़ुलण
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

आठवतो का पूल नदीवरचा तुला
तू बघत बसायची पाणी झुळझुळणारं
मी शोधत बसायचो डोळ्यात तुझ्या
काहीतरी लुकलुकणार
आजकाल त्या पाण्यात काहीच नसत थरथरणारं
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

आठवते का ती वाळू सागरावरची
जिच्यावर आपण छोटास घर रचयचो
एकच स्वप्न चार डोळ्यांनी बघायचो
जे होणार आहे साकार
पण ती वाळू आजकाल
घेत नाही कोणताच आकार
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

आठवतो का तुला तो प्राजक्त
तुझ्या वाटेत वाकडा सांडणारा
तुझ्या स्पर्शाने
लाजत फुलणारा
तो बहरायचा थांबलाय
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

आठवतोय का तो पाऊस तुला
पडायचा जेव्हा आपण भेटायचो
हातात हात घेवून चिंब भिजायचो
तो शिंपडायचा आपल्यावर
चैतन्याचा सडा
आजकाल मला वाटतो तो पूर्ण कोरडा
कारण, तू नाहीस ना सोबत माझ्या ।।

- अमित जहागीरदार
वर्ष -२०००
सांगली

भिजणे

भिजणे

आता कळलाय मला अर्थ
तुझ्या तसल्या बोलण्याचा
आणि तुझ्या नुसतेच पाय
पाण्यात बुडवून तसूभर भिजण्याचा
मी तुला म्हटलं
ये ना जरा अशी खोल पाण्यात
भीज न चिंब चिंब माझ्या
अथांग प्रेमात

तर तू म्हणालीस - नको
मी अशीच काठावर बसते
नुसते पाय भिजवले तर बर असतं
एवढ्या खोलवर गेल कि पाणी डोक्यात मुरत

मी म्हणालो भिजण्यात मौज असते
तुझ्या प्रेमात बुडून जावस वाटत
तर तू म्हणालीस अस काठावर राहणंच बर असत
मनात येईल तेव्हा भिजता येत
आणि क्षणात भिजलेल अंग कोरडा करता येत
मला वाटल तुला सर्दीचा त्रास आहे
म्हणून स्वताला जपतेस
पण तुला भिजायचं नसते माझ्या प्रेमात पूर्ण
म्हणून तू नुसतेच पाय टाकून बसतेस

आत्ता मला कळलाय मला अर्थ
तुझ्या त्या तसल्या बोलण्याचा
आणि तुझ्या नुसतेच पाय
पाण्यात बुडवून तसूभर भिजण्याचा

- अमित जहागीरदार
१२ एप्रिल 2000

देवपण

देवपण

भोगले किती मी आनंदाने ! आता तर दुखालाही दुख वाटले

अजूनहि दिलेस दुख तर

विचारावेसे वाटेल कि कोणी तुला देव म्हटले

मी पचवत गेलो वार तुझे कधी मनावरचेही

आणि जखमांमधून ही तुझे गाणे निघाले

पाडलेस तू माझे स्वप्न आकाशात नेवूनी

थरथरत्या हातांनी मी कित्येकदा आशांचे घर रचले

मी वाट बघितली रोज पहाट होण्याची

आणि तू सकाळी दारात माझ्या अंधाराला पाठवले

हे तसे रोजचेच आता तू मला मोजकेच श्वास देतोस

त्याबदल्यात मी तुला ओठांवरचे हसू दिले

दिलेस कधी सुख तू चुकून माझ्या ओंजळीत
त्यातही सवयीने मी दुख शोधले !!!!!!!!!

किती आहे दुख तुझ्याकडे किती मला जगावे लागेल
नेहमीच्या दुखासोबत हेच आता प्रश्न उरले !!!!!

- अमित जहागीरदार

18 ऑगस्ट 2012